land of confusion

Prawdą powszechnie znaną jest to, że głupi ma zawsze szczęście - i w moim przypadku nie mogło być inaczej. Dostałam się dokładnie tam gdzie chciałam i już niedługo ponownie rozpocznę smętny żywot studenta (przynajmniej moje seminarium mnie nie przeraża).

Nie wiem jak wy, ale ja nie cierpię rozpoczynać kolejnych etapów edukacji. Każda pierwsza klasa (podstawówka, gimnazjum, liceum, potem studia) zawsze wygląda tak samo - widzisz nieufne spojrzenia skierowane w twoją stronę i zastanawiasz się, do kogo możesz otworzyć japę. Jeśli macie inaczej, zazdroszczę, ja mam właśnie tak jak napisałam. No i te spotkania pierwszoroczniaków, gdzie po raz setny mogę usłyszeć kto jest dziekanem, gdzie jest dziekanat i jak należy tytułować majle do wykładowców (najlepszym antyprzykładem było 'cześć, Radek', serio, nie wiem kto tak pisze).

Ten rok zapowiada się dość intensywnie, bo oprócz nicnierobienia na uczelni, będę jeszcze pracować, czyli uczyć tych wszystkich biednych ludzi jak mówić po angielsku. Mam nadzieję, że uda mi się pogodzić obie rzeczy, eee nie - wróć - nie ma opcji, żebym nie pogodziła tych dwóch rzeczy! 

A wczoraj, w ramach produktywnego spędzania czasu, wybrałam się na noc naukowców. Najciekawsze rzeczy działy się na polibudzie - miałam szansę podotykać ciekłego azotu i wygrałam przepiękną biżuterię:

Na polibudzie mieli też kawiarenkę czynną do późna (w końcu była to NOC naukowców), gdzie mogłam zeżreć zapiekankę - na pewno nie wiecie jak wyglądają zapiekanki (rozumiem, że nie każdy może sobie pozwolić na tak wykwintne jedzenie na mieście), więc wrzucę wam zdjęcie:

Smacznego!